Nefrilda en de drakenhoederZe was graag alleen en hoopte dan ook dat ze geen andere wandelaars tegen het lijf liep. Want alleen wanneer ze in haar eentje was, gaf het bos pas zijn geheimen prijs. Soms kon ze urenlang stilzitten met haar rug tegen een grote beuk, die beschermend zijn takken over haar uitstrekte. Wanneer ze dan haar ogen dichtdeed, kon ze de aanwezigheid van de bomen en de dieren om haar heen voelen. Op dat soort momenten kwamen er weleens dieren naar haar toe.